piestrzyca popielata

Helvella macropus (Pers.) P. Karst., Bidr. Känn. Finl. Nat. Folk 19: 37 (1871)

Jadalny
piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus) piestrzyca popielata (Helvella macropus)
Systematyka
Ascomycota workowce
Arthoniomycetes
Dothideomycetes
Eurotiomycetes
Geoglossomycetes
Incertae sedis o niepewnej pozycji
Lecanoromycetes
Leotiomycetes patyczniaki
Lichinomycetes
Neolectomycetes
Pezizomycetes kustrzebniaki
Pezizales kustrzebkowce
Ascobolaceae
Caloscyphaceae
Discinaceae krążkownicowate
Morchellaceae smardzowate
Pezizaceae kustrzebkowate
Pyronemataceae
Rhizinaceae
Sarcoscyphaceae czarkowate
Sarcosomataceae
Tuberaceae truflowate
Sordariomycetes
nieprzypisany
Basidiomycota podstawczaki
Myxomycetes
Myxomycota śluzorośla
Oomycota
Zygomycota
nieprzypisany
Opis

Owocnik - 2-4 cm średnicy; miseczkowaty, początkowo kulisty, z wiekiem szerzej rozpostarty, miseczkowaty, wklęsły, wewnętrzna część zarodnikonośna jest czarnoszara, szarobrązowa, gładka, natomiast zewnętrzna - jasna, szarobiała, krótko owłosina.


Trzon - białoszary, 30-50 x 2-4 mm, nieregularnie spłaszczony lub cylindryczny, z wiekiem pusty.

Miąższ - wodnisty, cienki, białawy do szarego, cienki, bez smaku i zapachu

Wysyp zarodników - biały. Zarodniki eliptyczne, gładkie lub szorstkie, z jedną dużą kroplą oleju i kilkoma mniejszymi na końcach. Mają rozmiar 18-25 × 10-12,5 μm. Wstawki bezbarwne lub ochrowe, o rozmiarach 5-10 μm

Występowanie - pospolita, od lata do późnej jesieni, na wilgotnych terenach, wśród traw lub mchów, w lasach liściastych oraz w zaroślach, w grupach.

 

Po raz pierwszy gatunek ten zdiagnozowany został w 1796 r. przez Christiaana Hendrika Persoona jako Peziza macropus, do rodzaju Helvella przeniósł go P. Karst. w 1871 r.


Literatura
1.Gumińska B., Wojewoda W., 1983, Grzyby i ich oznaczanie.
2.Encyklopedia kieszonkowa - Grzyby" Edmund Garnweidner.

ŁE

Inne nazwy
Synonimy polskie:długotrzonka popielata
Budowa
Typ grzybauchowate, miseczkowate
Hymenofor
Kolor hymenoforubiały
Kolor wysypubiały
Kapelusz
Kolor kapeluszabiały, czarny
Kolor miąższubiały
Kolor przebarwień miąższubrak
Ksztalt kapeluszakulisty, półkulisty, rozpostarty
Mleczkobrak
Powierzchnia kapeluszagładka
Trzon
Kolor trzonubiały, czarny
Ksztalt trzonucylindryczny
Pierscieńbrak
Podstawa trzonubrak pochwy
Przekroj trzonupusty
Typ trzonucentralny
Występowanie
Podłożegleba
Siedliskolasy lisciaste
Sposob odżywianiasaprotrof
Pora występowaniajesień, lato
Inne
Smaknieokreślony
Zastosowaniejadalny I nieszczególny w smaku
Zapachbrak/nieokreślony
Odwiedzin profilu grzyba: 2241


Suszarki do grzybów