gołąbek kasztanowaty

Russula badia Quél., Compt. Rend. Assoc. Franç. Avancem. Sci. 9: 668 (1881)

Niejadalny
gołąbek kasztanowaty (Russula badia) gołąbek kasztanowaty (Russula badia)
Ascomycota workowce
Basidiomycota podstawczaki
Agaricomycetes pieczarniaki
Agaricales pieczarkowce
Atheliales błonkowce
Auriculariales uszakowce
Boletales borowikowce
Cantharellales pieprznikowce
Corticiales
Geastrales gwiazdoszowce
Gloeophyllales niszczycowce
Gomphales siatkolistowce
Hymenochaetales szczecinkowce
Hysterangiales
Incertae sedis o niepewnej pozycji
Phallales sromotnikowce
Polyporales żagwiowce
Russulales gołąbkowce
Albatrellaceae naziemkowate
Amylostereaceae
Auriscalpiaceae szyszkogłówkowate
Bondarzewiaceae jodłownicowate
Hericiaceae soplówkowate
Incertæ sedis o niepewnej pozycji
Lachnocladiaceae
Peniophoraceae powłocznicowate
Russulaceae gołąbkowate
Lactarius mleczaj
Russula gołąbek
Russula badia gołąbek kasztanowaty
Stephanosporaceae
Stereaceae skórnikowate
Sebacinales
Thelephorales chropiatkowce
Trechisporales
nieprzypisany
Atractiellomycetes
Cystobasidiomycetes
Dacrymycetes łzawniaki
Exobasidiomycetes
Microbotryomycetes
Pucciniomycetes Rdze
Tremellomycetes trzęsaki
Ustilaginomycetes głowniaki
Myxomycetes
Myxomycota śluzorośla
Oomycota
Zygomycota
nieprzypisany
Opis

Owocnik- 7-10(-15) cm średnicy, masywny, jędrny, wypukły, z wiekiem słabo wklęsły, ciemnoczerwony, pąsowy, barwy mahoniu, purpurowoczarniawy lub nawet czerwony z fioletowym odcieniem, ale bywa też z żółtawymi plamami. Brzeg tępawy, gładki, stopniowo słabo i krótko karbowany. Skórka na sucho jest szorstka i matowa, a po deszczach lepka i dająca się zedrzeć do 2/3 promienia kapelusza.
Blaszki- Blaszki liczne, cienkie, częsato kremowe do jasno-ochrowo-żółtych, o ostrzu niekiedy zaróżowionym.

Trzon- 4-10x1,2-2,5 cm, mocny, walcowaty lub odwrotnie mazugowaty, u szczytu żeberkowany lub tylko szorstki, później gładki, biały lub cześciowo nabiegły jasnoróżowo, pełny, z czasem watowaty.

Miąższ- gruby, ścisły, twardy, pod skórką różowy. Zapach słaby, niekiedy przypominający zapach olejku cedrowego. Smak początkowo łagodny, ale później palący i długo zachowujący się.

Wysyp zarodników- od ciemnoochrowego do jasnożółtego. Zarodniki elipsoidalne, browadkowato-grzebieniaste, z oczkami niepełnej siateczki; brodawki duże, tępe lub ostre, albo też zupełnie drobne.

Występowanie- spotykany w lasach iglastych całej Europy. W Polsce również notowany.

Zastosowanie- niejadalny.

Możliwość popełnienia pomyłki- grzyb ten odznacza się podobieństwem do kilku innych gołąbków, np. Russula integra, cechuje go jednak ogromnie trwały piekący smak miąższu, stosunkowo ciemny wysyp, ciemny, purpurowobrązowy kapelusz orz trzon biały, lecz nieraz miejscami nabiegły różowawo.

Literatura A. Skirgiełło „Flora Polska”. Grzyby. Tom XX. Gołąbek (Russula).

Nie znaleziono tematu w FAGu zawierającego "Russula badia"
Linki
Link do starego (nieaktualizowanego) albumu
Budowa
Typ grzybablaszki
Hymenofor
Kolor wysypubiały, odcienie żółci, odcienie brązu
Ostrze blaszekgładkie
Kapelusz
Brzeg kapeluszagładki
Kolor kapeluszaodcienie czerwieni, odcienie różu i fioletu
Ksztalt kapeluszawypukły, wklęsły
Mleczkobrak
Powierzchnia kapeluszamatowa
Trzon
Kolor trzonubiały
Ksztalt trzonucylindryczny, maczugowaty
Pierscieńbrak
Powierzchnia trzonugładka
Przekroj trzonupełny, watowaty
Typ trzonucentralny
Występowanie
Podłożegleba
Sposob odżywianiasymbiont(mikoryza)
Inne
Smakpiekący
Zastosowanieniejadalny
Odwiedzin profilu grzyba: 4259