tarczownica Ernst

Parmelia ernstiae Feuerer & A. Thell, Mitt. Inst. Allg. Bot. Hamburg 30-32: 52 (2002)

tarczownica Ernst (Parmelia ernstiae) tarczownica Ernst (Parmelia ernstiae)
Ascomycota workowce
Arthoniomycetes
Dothideomycetes
Eurotiomycetes
Geoglossomycetes
Incertae sedis o niepewnej pozycji
Lecanoromycetes
Acarosporales
Baeomycetales
Candelariales
Lecanorales
Catillariaceae
Cladoniaceae
Lecanoraceae
Mycoblastaceae
Parmeliaceae
Alectoria żyłecznik
Arctoparmelia tapetka
Brodoa ustupka
Bryoria włostka
Cetraria płucnica
Cetrelia nibypłucnik
Evernia mąkla
Flavocetraria oskrzelka
Flavoparmelia żółtlica
Flavopunctelia zeżyca
Gowardia gowardia
Hypogymnia pustułka
Hypotrachyna przystrumycznik
Imshaugia popielak
Melanelia przylepka
Melanelixia
Melanohalea
Menegazzia tarczynka
Montanelia góralka
Parmelina szarzynka
Parmeliopsis płaskotka
Platismatia płucnik
Pleurosticta wabnica
Protoparmelia gruboszek
Pseudephebe cienik
Pseudevernia mąklik
Punctelia Biedronecznik
Tuckermanopsis brązowniczka
Usnea brodaczka
Vulpicida Złotlinka
Xanthoparmelia
nieprzypisany
Pilocarpaceae
Psoraceae
Ramalinaceae
Scoliciosporaceae
Stereocaulaceae
Lecanoromycetidae
Ostropales
Peltigerales
Pertusariales
Teloschistales
Umbilicariales
nieprzypisany
Leotiomycetes patyczniaki
Lichinomycetes
Neolectomycetes
Pezizomycetes kustrzebniaki
Sordariomycetes
nieprzypisany
Basidiomycota podstawczaki
Myxomycetes
Myxomycota śluzorośla
Oomycota
Zygomycota
nieprzypisany
Opis

Plecha:

Parmelia ernstiae jest bardzo podobna do Parmelia saxatilis s. str., która charakteryzuje się nieprzyprószoną plechą o węższych i wydłużonych odcinkach, cylindrycznymi lub rozgałęzionymi izydiami oraz występowaniem zarówno prostych, jak i rozgałęzionych chwytników. Izydia występują licznie, zarówno w centrum plechy, jak i na jej na brzegach, a chwytniki są proste lub rozgałęzione (Molina i in. 2004; Thell i in. 2011).

Metabolity wtórne:

Gatunek ten nie produkuje kwasu lobarowego (Molina i in. 2004; Thell i in. 2008, 2011).

Podłoże i ekologia:

Parmelia ernstiae występuje na korze drzew liściastych w miejscach otwartych lub na obrzeżach zbiorowisk leśnych. Wyjątkowo notowana była również na podłożu skalnym (Thell i in. 2011).
Badane okazy z Polski zostały zebrane z kory buka pospolitego i lipy drobnolistnej w widnych lasach mieszanych.

Występowanie:

Do tej pory P. ernstiae znana jest z Europy oraz Afryki. W Europie gatunek ten notowano w Austrii, Belgii, Booeni i Hercegowiny, Bułgarii, Czech, Danii, Estonii, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Litwy, Luksemburga, Niemiec, Polski, Rosji, Słowenii, Szwecji i Wielkiej Brytanii (Feuerer, Thell 2002, Sérusiaux i in. 2003; Thell 2003; Molina i in. 2004; Otte 2005; Thell i in. 2007, 2008, 2011; Hawksworth i in. 2008; Kukwa i in. 2012). Ponadto obserwowano ją w Algierii, na Wyspach Kanaryjskich i w Afryce (Sérusiaux i in. 2003). Można przypuszczać, że po rewizji materiałów zielnikowych z kolejnych polskich herbariów Parmelia ernstiae uda się odnaleźć okazy pochodzące także z innych częśeci kraju.

Uwagi:

Parmelia saxatilis nie produkuje żadnego z czterech kwasów tłuszczowych, które stwierdzono u Parmelia ernstiae (Thell i in. 2008, 2011). Parmelia ernstiae można pomylić także z Parmelia serrana A. Crespo i wsp.., której odcinki plech mają zbliżony kształt, ale są większe, często nachodzą na siebie i ich powierzchnia jest charakterystycznie siateczkowato dołeczkowana.

 

 

Opracował: Grzegorz Gajkowski

 

Nie znaleziono tematu w FAGu zawierającego "Parmelia ernstiae"
Budowa
Typ grzybazlichenizowane (porosty)
Odwiedzin profilu grzyba: 478