złotlinka halna

Vulpicida tubulosus (Schaer.) J.-E. Mattsson & M.J. Lai, Mycotaxon 46: 428 (1993)

złotlinka halna (Vulpicida tubulosus) złotlinka halna (Vulpicida tubulosus)
Ascomycota workowce
Arthoniomycetes
Dothideomycetes
Eurotiomycetes
Geoglossomycetes
Incertae sedis o niepewnej pozycji
Lecanoromycetes
Acarosporales
Baeomycetales
Candelariales
Lecanorales
Catillariaceae
Cladoniaceae
Lecanoraceae
Mycoblastaceae
Parmeliaceae
Alectoria żyłecznik
Arctoparmelia tapetka
Brodoa ustupka
Bryoria włostka
Cetraria płucnica
Cetrelia nibypłucnik
Evernia mąkla
Flavocetraria oskrzelka
Flavoparmelia żółtlica
Flavopunctelia zeżyca
Gowardia gowardia
Hypogymnia pustułka
Hypotrachyna przystrumycznik
Imshaugia popielak
Melanelia przylepka
Melanelixia
Melanohalea
Menegazzia tarczynka
Montanelia góralka
Parmelia tarczownica
Parmelina szarzynka
Parmeliopsis płaskotka
Platismatia płucnik
Pleurosticta wabnica
Protoparmelia gruboszek
Pseudephebe cienik
Pseudevernia mąklik
Punctelia Biedronecznik
Tuckermanopsis brązowniczka
Usnea brodaczka
Vulpicida Złotlinka
Vulpicida tubulosus złotlinka halna
Xanthoparmelia
nieprzypisany
Pilocarpaceae
Psoraceae
Ramalinaceae
Scoliciosporaceae
Stereocaulaceae
Lecanoromycetidae
Ostropales
Peltigerales
Pertusariales
Teloschistales
Umbilicariales
nieprzypisany
Leotiomycetes patyczniaki
Lichinomycetes
Neolectomycetes
Pezizomycetes kustrzebniaki
Sordariomycetes
nieprzypisany
Basidiomycota podstawczaki
Myxomycetes
Myxomycota śluzorośla
Oomycota
Zygomycota
nieprzypisany
Opis

Plecha:

Listkowata, jasno-żółta, tworząca zagęszczoną poduszeczkę o powierzchni ok. 6 cm2 z płaskimi do cylindycznych odcinkami, tworzy przyrośnięte rozety z krótkimi płatkami, szczególnie gdy rośnie na podłożu skalnym, lub z płatkami wydłużonymi i bardziej wyprostowanymi gdy rośnie na cienkich gałązkach. W plesze występują zielenice chlorokokalne, trebouxioidalne.

Owocniki:

Żółte apotecja, rzadko występujące lub nieobecne. Pyknidy marginalne lub laminalne zazwyczaj zgłębione w plesze.

Barwienia:

Kora K-, C-, KC- lub KC+ żółty,

Metabolity wtórne:

Kora zawiera kwas usninowy, rdzeń kwas pinastriowy i wulpiniowy (głównie).

Podłoże i ekologia:

Jest porostem naziemnym, rosnącym na podłożu bogatym w wapń, ale czasami była podawana jako epifit na korze jałowca.

Występowanie:

Vulpicida tubulosus występuje tylko w Europie, gdzie gatunek ten jest związany z terenami arktczno-alpejskimi. W północnej Europie została podana z Norwegii, Szwecji, Finlandii, Rosji i Estonii, ale najobficiej występuje na wyspach bałtyckich Szwecji i Estonii. Na południu, rośnie w alpejskich rejonach środkowej i południowej części kontynentu (tj. Austrii, Bośni i Hercegowinie, Czechach, Francji, Niemczech, Włoszech, Czarnogórze, Polsce, Rumunii, Słowenii, Słowacji, Hiszpanii i Szwajcarii. W Polsce znana jest tylko z Tatr, gdzie jest gatunkiem wyłącznie naziemnym, występującym na glebach mineralnych i resztkach roślinnych na wapiennych skałach i mylonitach na wietrznych stanowiskach na wysokości 1650-2300 m n.p.m. W ostatnim okresie czasu znaleziona została również na Pojezierzu Olsztyńskim.

 

Synonimy:

Cetraria juniperina var. tubulosa Schaer., Platysma tubulosa (Schaer.) Zopf.

 

Opracował: Grzegorz Gajkowski

 

Nie znaleziono tematu w FAGu zawierającego "Vulpicida tubulosus"
Budowa
Typ grzybazlichenizowane (porosty)
Odwiedzin profilu grzyba: 451