przylepnik brodawkowaty

Melanelixia subargentifera (Nyl.) O. Blanco, A. Crespo, Divakar, Essl., D. Hawksw. & Lumbsch

przylepnik brodawkowaty (Melanelixia subargentifera) przylepnik brodawkowaty (Melanelixia subargentifera)
Ascomycota workowce
Arthoniomycetes
Dothideomycetes
Eurotiomycetes
Geoglossomycetes
Incertae sedis o niepewnej pozycji
Lecanoromycetes
Acarosporales
Baeomycetales
Candelariales
Lecanorales
Catillariaceae
Cladoniaceae
Lecanoraceae
Mycoblastaceae
Parmeliaceae
Alectoria żyłecznik
Arctoparmelia tapetka
Brodoa ustupka
Bryoria włostka
Cetraria płucnica
Cetrelia nibypłucnik
Evernia mąkla
Flavocetraria oskrzelka
Flavoparmelia żółtlica
Flavopunctelia zeżyca
Gowardia gowardia
Hypogymnia pustułka
Hypotrachyna przystrumycznik
Imshaugia popielak
Melanelia przylepka
Melanohalea
Menegazzia tarczynka
Montanelia góralka
Parmelia tarczownica
Parmelina szarzynka
Parmeliopsis płaskotka
Platismatia płucnik
Pleurosticta wabnica
Protoparmelia gruboszek
Pseudephebe cienik
Pseudevernia mąklik
Punctelia Biedronecznik
Tuckermanopsis brązowniczka
Usnea brodaczka
Vulpicida Złotlinka
Xanthoparmelia
nieprzypisany
Pilocarpaceae
Psoraceae
Ramalinaceae
Scoliciosporaceae
Stereocaulaceae
Lecanoromycetidae
Ostropales
Peltigerales
Pertusariales
Teloschistales
Umbilicariales
nieprzypisany
Leotiomycetes patyczniaki
Lichinomycetes
Neolectomycetes
Pezizomycetes kustrzebniaki
Sordariomycetes
nieprzypisany
Basidiomycota podstawczaki
Myxomycetes
Myxomycota śluzorośla
Oomycota
Zygomycota
nieprzypisany
Opis

Plecha:

Mocno lub luźno przyrośnięta do podłoża, przylegająca do substratu, ale często nieco wzniesiona na krawędzi i na końcach odcinków, listkowata, do 8(11) cm średnicy. Odcinki plechy krótkie i zaokrąglone do nieco wydłużonych, rosnące pojedynczo lub zachodzące na siebie, (1)2-4(7) mm szerokości, ± płaskie. Górna powierzchnia jasno oliwkowo-brązowa do ciemnego brązu, często z wyraźnie czerwonawym lub żółtawym odcieniem, gładka lub brodawkowata, szczególnie na obwodzie, pośrodku zwykle nieco silniej brodawkowata, cała matowa lub sporadycznie nieco błyszcząca, często mniej lub bardziej oprószona, zwłaszcza w pobliżu krawędzi odcinków, zwykle z małymi, hialinowymi włoskami korowymi, szczególnie w pobliżu krawędzi odcinków. Włoski rosnące gęsto, czasami rzadkie, ale rzadko nie występują wcale, bez typowych pseudocyfeli, ale w pewnych miejscach odcinków z liniowymi pseudocyfelami, czasem z jasnymi pseudocyfeloidiami na krawędzi (jak u Melanelixia glabra). Soredia czasami występują, z ziarnistymi izydioidiami, brązowe do ciemnobrązowych (białawe u starszych okazów), laminalne i marginalne, tworzące soralia. Soralia występują na większości rozwijających się małych brodaweczek powstając na skutek stopniowego rozpuszczanie się kory. Soralia punktowe do lekko główkowatych, z czasem liczne i ± konfluencyjne w starszych częściach plechy. Dolna powierzchnia ciemno-brązowa do czarnej, jaśniejsza na obwodzie, gładka lub słabo spękana do pomarszczonej, matowa do nieco błyszczącej, z umiarkowaną ilością chwytników. Chwytniki ± w kolorze dolnej powierzchni plechy.

Owocniki:

Apotecja rzadko występujące, do 3 mm średnicy, siedzące, wklęsłe do ± płaskich, bardzo szybko na brzeżku z sorediami. Worki zgrubiałe, 8-zarodnikowe. Askospory elipsoidalne lub szeroko elipsoidalne, o wymiarach 11 -13 x 7-8,5 mikrometrów. Pyknidy rzadkie, zagłębione w plesze. Konidia słabo wrzecionowate, o wymiarach 5-7.5 x 1 mikrometrów.

Barwienia:

Kora K-, C-, KC-, P-, HNO3-;  rdzeń K-, C+ różowo-czerwony lub czerwony, KC+ czerwony, P-.

Metabolity wtórne:

Kwas lekanorowy.

Podłoże i ekologia:

Rośnie na korze drzew liściastych w otwartych siedliskach, rzadko na drewnie i kamieniach.

Występowanie:

W zachodniej i północnej Ameryce Północnej, Europie, Afryce Środkowej, zalesionych rejonach Azji. W Polsce występuje na całym obszarze.

Uwagi:

Jest to najbardziej pospolity gatunek z rodzaju Melanelixia z sorediami. Na ogół ma nieco wzniesione zakończenia odcinków plechy, obecność co najmniej rzadkich włosków, laminalne i marginalne soralia pozwalają na jej właściwe oznaczenie. C+ rdzenia powinno ułatwić odróżnienie go od wszystkich innych gatunków. Czasami Melanelixia subaurifera można mylić z innymi gatunkami, ale ma ona przede wszystkim laminalne soredia, zwykle z bardzo cienkimi izydiami, i zwykle jest ściśle przylegająca do podłoża. Najbardziej blisko spokrewnionym gatunkiem jest Melanelixia albertana, znana z niewielu stanowisk (nie występuje w Polsce).

 

Grzyby naporostowe wykryte w Polsce na tym gatunku:

Do 2009 roku nie podawano.

 

Opracował: Grzegorz Gajkowski

Nie znaleziono tematu w FAGu zawierającego "Melanelixia subargentifera"
Budowa
Typ grzybazlichenizowane (porosty)
Odwiedzin profilu grzyba: 1009