płaskotka reglowa

Parmeliopsis hyperopta (Ach.) Vain., Meddn Soc. Fauna Flora fenn. 6: 127 (1881)

Pod ochroną
płaskotka reglowa (Parmeliopsis hyperopta) płaskotka reglowa (Parmeliopsis hyperopta) płaskotka reglowa (Parmeliopsis hyperopta) płaskotka reglowa (Parmeliopsis hyperopta) płaskotka reglowa (Parmeliopsis hyperopta) płaskotka reglowa (Parmeliopsis hyperopta)
Ascomycota workowce
Arthoniomycetes
Dothideomycetes
Eurotiomycetes
Geoglossomycetes
Incertae sedis o niepewnej pozycji
Lecanoromycetes
Acarosporales
Baeomycetales
Candelariales
Lecanorales
Catillariaceae
Cladoniaceae
Lecanoraceae
Mycoblastaceae
Parmeliaceae
Alectoria żyłecznik
Arctoparmelia tapetka
Brodoa ustupka
Bryoria włostka
Cetraria płucnica
Cetrelia nibypłucnik
Evernia mąkla
Flavocetraria oskrzelka
Flavoparmelia żółtlica
Flavopunctelia zeżyca
Gowardia gowardia
Hypogymnia pustułka
Hypotrachyna przystrumycznik
Imshaugia popielak
Melanelia przylepka
Melanelixia
Melanohalea
Menegazzia tarczynka
Montanelia góralka
Parmelia tarczownica
Parmelina szarzynka
Parmeliopsis płaskotka
Parmeliopsis hyperopta płaskotka reglowa
Platismatia płucnik
Pleurosticta wabnica
Protoparmelia gruboszek
Pseudephebe cienik
Pseudevernia mąklik
Punctelia Biedronecznik
Tuckermanopsis brązowniczka
Usnea brodaczka
Vulpicida Złotlinka
Xanthoparmelia
nieprzypisany
Pilocarpaceae
Psoraceae
Ramalinaceae
Scoliciosporaceae
Stereocaulaceae
Lecanoromycetidae
Ostropales
Peltigerales
Pertusariales
Teloschistales
Umbilicariales
nieprzypisany
Leotiomycetes patyczniaki
Lichinomycetes
Neolectomycetes
Pezizomycetes kustrzebniaki
Sordariomycetes
nieprzypisany
Basidiomycota podstawczaki
Myxomycetes
Myxomycota śluzorośla
Oomycota
Zygomycota
nieprzypisany
Opis

Gatunek objęty ochroną częściową na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów.

Plecha:

Listkowata, rozetkowata, mocno przyrośnięte do podłoża, 2-7(8) cm średnicy, skupiona, głęboko klapowana. Odcinki plechy proste do nieregularnie, dychotomicznie rozgałęzionych, zazwyczaj sąsiadujące ze sobą lub rzadziej zachodzące na siebie, długości 5-15 mm, 0,3-1 mm szerokości. Zakończenia odcinków rozszerzone, zaokrąglone lub karbowane. Górna powierzchnia biaława do jasno-popielatej lub czasami ciemno-szarej, brązowawa na krawędziach, matowa lub błyszcząca. Soredia granulowate (do nieco puszystych), białe, biało-szare lub niebiesko-szare, okrągłe, główkowate i ± wypukłe. Soralia laminalne (rozproszone do ciągłych) lub brzegowe (na końcach krótkich, przyrośniętych lub nieco wzniesionych odcinków). Kora brązowa, 16-20 mikrometrów. Rdzeń biały, luźny, złożony ze strzępków o grubości około 4 mikrometrów. Warstwa glonów ciągła lub przerywana. Dolna kora 16-20 mikrometrów grubości. Dolna powierzchnia jasno-brązowa do ciemno-brązowej, z czasem czarniejąca w kierunku środka. Chwytniki krótkie, proste, ciemne, do krawędzi plechy.

Owocniki:

Apotecja, występują bardzo rzadko, laminalne lub marginalne, na malutkich trzoneczkach, do 2 mm średnicy. Brzeżek plechowy białawy lub brązowy, pomarszczony, czasami z sorediami. Tarczki jasno- lub ciemno-brązowych, błyszczące, płaskie lub z czasem wypukłe, bez oprószenia. Epihymenium 14-30 mikrometrów, brązowe lub żółto-brązowe. Hymenium bezbarwne lub żółtawe. Askospory krótko elipsoidalne lub wrzecionowate, na zakończeniach zaokrąglone, o wymiarach 8-15 x 1,5-5 mikrometrów. Pyknidy rzadko występują, na zakończeniach odcinków. Pyknokonidia sierpowate, o wymiarach 16-22 x 0,5-0,8 mikrometrów.

Barwienia:

Górna kora K+ żółty, C-, KC-, P- lub P+ jasnożółty, UV-, rdzeń K-, C-, KC- lub lekko fioletowy, P-, UV+ biały.

Metabolity wtórne:

Górna kora zawiera atranorinę i chloroatranorinę, rdzeń z kwasem diwarikatiowym.

Podłoże i ekologia:

Rośnie na drzewach iglastych (zwłaszcza Pseudotsuga) i starych pniach, drewnie, rzadko na kwaśnych skałach, często na lub w pobliżu podstawy pni drzew, poniżej granicy śniegu, w otwartych, zacienionych i wilgotnych lasach, często razem z Parmeliopsis ambigua.

Występowanie:

W Ameryce Północnej, Europie i północnej Azji, również w Ameryce Południowej. W Polsce w górach i na północy kraju.

Uwagi:

Jak zauważył Hinds (1999), choć Parmeliopsis hyperopta została uznana za różniącą się od Parmeliopsis ambigua głównie w zakresie barwień (kora z atranoriną zamiast kwasu usninowego), to również w pewnym stopniu gatunki różnią się morfologicznie, na przykład w kształcie marginalnych, główkowatych soraliów i przeciętnie nieco dłuższym zarodnikom, a być może także (Thomson 1984) grubszą pigmentowaną warstwą w górnej części hymenium. Parmeliopsis hyperopta można odróżnić od sorediowanych Physcia spp. (z których większość występuje na skałach na niższych wysokościach) dzięki nieco błyszczącej górnej powierzchni w pobliżu zakończeń odcinków, obecność kwasu diwarikatiowego w rdzeniu i występowaniem na kwaśnej korze.

 

Synonimy:

Foraminella hyperopta (Ach.) S.L.F. Fricke-Meyer, Imbricaria hyperopta (Ach.) Körb., Parmelia hyperopta Ach., Parmelia hyperopta var. angustifolia Hillmann, Parmelia hyperopta var. hyperopta Ach., Parmeliopsis diffusa (Körb.) Poetsch, Parmeliopsis diffusa f. albidula Gyeln., Parmeliopsis diffusa f. albosorediata (Gyeln.) Gyeln., Parmeliopsis diffusa f. angustifolia (Hillmann) Gyeln.,Parmeliopsis diffusa f. diffusa (Körb.) Poetsch, Parmeliopsis diffusa f. fuscisorediata (Gyeln.) Gyeln., Parmeliopsis diffusa f. roseolaGyeln., Parmeliopsis diffusa var. diffusa (Körb.) Poetsch, Parmeliopsis diffusa var. evanescenti-virens Gyeln., Parmeliopsis diffusa var. obsessa (Ach.) Zahlbr., Parmeliopsis hyperopta f. hyperopta (Ach.) Vain., Parmeliopsis hyperopta var. hyperopta (Ach.) Vain

 

Opracował: Grzegorz Gajkowski

Nie znaleziono tematu w FAGu zawierającego "Parmeliopsis hyperopta"
Budowa
Typ grzybazlichenizowane (porosty)
Prawo
OchronaTak
Odwiedzin profilu grzyba: 1688