przylepka żałobna

Melanelia stygia (L.) Essl., Mycotaxon 7(1): 47 (1978)

Pod ochroną
przylepka żałobna (Melanelia stygia) przylepka żałobna (Melanelia stygia) przylepka żałobna (Melanelia stygia)
Ascomycota workowce
Arthoniomycetes
Dothideomycetes
Eurotiomycetes
Geoglossomycetes
Incertae sedis o niepewnej pozycji
Lecanoromycetes
Acarosporales
Baeomycetales
Candelariales
Lecanorales
Catillariaceae
Cladoniaceae
Lecanoraceae
Mycoblastaceae
Parmeliaceae
Alectoria żyłecznik
Arctoparmelia tapetka
Brodoa ustupka
Bryoria włostka
Cetraria płucnica
Cetrelia nibypłucnik
Evernia mąkla
Flavocetraria oskrzelka
Flavoparmelia żółtlica
Flavopunctelia zeżyca
Gowardia gowardia
Hypogymnia pustułka
Hypotrachyna przystrumycznik
Imshaugia popielak
Melanelia przylepka
Melanelia stygia przylepka żałobna
Melanelixia
Melanohalea
Menegazzia tarczynka
Montanelia góralka
Parmelia tarczownica
Parmelina szarzynka
Parmeliopsis płaskotka
Platismatia płucnik
Pleurosticta wabnica
Protoparmelia gruboszek
Pseudephebe cienik
Pseudevernia mąklik
Punctelia Biedronecznik
Tuckermanopsis brązowniczka
Usnea brodaczka
Vulpicida Złotlinka
Xanthoparmelia
nieprzypisany
Pilocarpaceae
Psoraceae
Ramalinaceae
Scoliciosporaceae
Stereocaulaceae
Lecanoromycetidae
Ostropales
Peltigerales
Pertusariales
Teloschistales
Umbilicariales
nieprzypisany
Leotiomycetes patyczniaki
Lichinomycetes
Neolectomycetes
Pezizomycetes kustrzebniaki
Sordariomycetes
nieprzypisany
Basidiomycota podstawczaki
Myxomycetes
Myxomycota śluzorośla
Oomycota
Zygomycota
nieprzypisany
Opis

Gatunek objęty ochroną ścisłą  na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów.

Plecha:

Listkowata, kolista lub nieregularna, dość gruba, o średnicy do 10 cm. Największa plecha rosnąca w Norwegii na przedpolu lodowca miała średnicę 12 cm i liczyła sobie około 240 lat. Górna powierzchnia ciemna, czarna, brązowo-czarna, oliwkowo-brązowa, szaro-czarna lub szaro-brązowa, gładka, miejscami pomarszczona i brodawkowata, głęboko wcinana. Odcinki plechy długości 1-2 cm i szerokości 1-1,5(2) mm, kilkukrotnie i nieregularnie podzielone, na brzegach stykają się ze sobą lub zachodzą na siebie, spłaszczone lub wypukłe, czasami niemal wałeczkowate i zazwyczaj z podwiniętymi końcami. Dolna powierzchnia matowa, na środku czarna, na obwodzie brunatna, z nielicznymi, czarnymi chwytnikami.

Owocniki:

Apotecja lekanorowe, dość częste na górnej powierzchni, o średnicy 2-8 mm. Brzeżek karbowany lub brodawkowaty. Tarczki czarno-brunatne lub czarne. Zarodniki jednokomórkowe, bezbarwne, elipsoidalne, o wymiarach 7,5-9.5 × 5-6 mikrometrów. Worki 8-zarodnikowe. Pyknidy dość liczne, z dużym i wystającym otworkiem.

Metabolity wtórne:

Kwas perlatoliowy i stenosporiowy.

Podłoże i ekologia:

W Polsce rośnie na skałach krzemianowych, w Ameryce Północnej także na pniach, gałęziach i gałązkach drzew.

Występowanie:

Występuje wyłącznie na Półkuli Północnej, ale jest tutaj szeroko rozprzestrzeniona, występuje na wszystkich kontynentach, a także na wielu wyspach. W Europie na północy sięga po północne wybrzeża Grenlandii i archipelag Svalbard na Morzu Arktycznym. W Polsce po II wojnie światowej w dokumentacji mykologicznej podawane są stanowiska tego gatunku wyłącznie w Karpatach i Sudetach. W wyższych partiach gór jest jeszcze dość często spotykana.

Uwagi:

Po raz pierwszy takson ten opisał w 1753 r. Karol Linneusz jako Lichen stygius. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1978 r. Theodore Lee Esslinger. W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej.

 

Grzyby naporostowe wykryte w Polsce na tym gatunku:

- * Abrothallus bertianus

 

Synonimy:

Cetraria stygia (L.) Schaer., Cornicularia stygia (L.) Nyl., Imbricaria stygia (L.) DC., Imbricaria stygia f. conturbata Arnold,Imbricaria stygia f. stygia (L.) DC., Lichen stygius L., Lobaria stygia (L.) Hoffm., Parmelia stygia (L.) Ach., Parmelia stygia f. lignicola Kosk., Parmelia stygia f. stygia (L.) Ach., Parmelia stygia var. elveloidea Schaer., Parmelia stygia var. orbicularis Schaer.,Parmelia stygia var. pulvinata Schaer., Parmelia stygia var. reagens Servít, Parmelia stygia var. septentrionalis Lynge, Parmelia stygia var. stygia (L.) Ach., Squamaria stygia (L.) Hoffm.

 

Opracował: Grzegorz Gajkowski

Nie znaleziono tematu w FAGu zawierającego "Melanelia stygia"
Budowa
Typ grzybazlichenizowane (porosty)
Prawo
OchronaTak
Odwiedzin profilu grzyba: 2008