czyreń ogniowy

Phellinus igniarius (L.) Quél., Enchir. fung. (Paris): 177 (1886)

Niejadalny
czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius) czyreń ogniowy (Phellinus igniarius)
Ascomycota workowce
Basidiomycota podstawczaki
Agaricomycetes pieczarniaki
Agaricales pieczarkowce
Atheliales błonkowce
Auriculariales uszakowce
Boletales borowikowce
Cantharellales pieprznikowce
Corticiales
Geastrales gwiazdoszowce
Gloeophyllales niszczycowce
Gomphales siatkolistowce
Hymenochaetales szczecinkowce
Hymenochaetaceae szczecinkowcowate
Asterodon
Coltricia stułka
Fomitiporia
Fuscoporia
Hymenochaete szczeciniak
Inonotus błyskoporek
Onnia
Phellopilus
Phylloporia
Porodaedalea
Pseudochaete
Resinicium
Xanthoporia
Incertæ sedis o niepewnej pozycji
Repetobasidiaceae
Rickenellaceae
Schizoporaceae
Hysterangiales
Incertae sedis o niepewnej pozycji
Phallales sromotnikowce
Polyporales żagwiowce
Russulales gołąbkowce
Sebacinales
Thelephorales chropiatkowce
Trechisporales
nieprzypisany
Atractiellomycetes
Cystobasidiomycetes
Dacrymycetes łzawniaki
Exobasidiomycetes
Microbotryomycetes
Pucciniomycetes Rdze
Tremellomycetes trzęsaki
Ustilaginomycetes głowniaki
Myxomycetes
Myxomycota śluzorośla
Oomycota
Zygomycota
nieprzypisany
Opis

Owocnik - do podłoża przyrasta bokiem, trzonu brak. Szerokość 15-25 cm, grubość 8-15 cm, kształt początkowo bulwiasty, później płaski lub kopytkowaty. Powierzchnia szara, z czasem ciemniejąca, czasami spękana. Jest gładka lub delikatnie zamszowa, czasami zielona od porastających ją glonów i nieregularnie, koncentrycznie strefowana. Skórka jest twarda, brzeg kapelusza szeroki, zaokrąglony.

Hymenofor - rurkowaty. Rurki tworzą wiele warstw, każda ma grubość do 5 mm. Są tej samej barwy co owocnik, lub jaśniejsze. Pory rurek bardzo drobne, okrągłe.

Miąższ - grubości do 2 cm. Jest zdrewniały, strefowany i ma kolor od ciemnordzawobrązowego do kasztanowobrązowego.

Wysyp zarodników - biały. Zarodniki bezbarwne, o rozmiarach 4-6,5 × 4-5,5 μm.

Występowanie - W Polsce jest bardzo pospolity. Występuje najczęściej w nadrzecznych lasach, nad potokami, w sadach, ogrodach . Głównie na wierzbach, ale także na innych drzewach liściastych np buku, grabie i innych.

Znaczenie - grzyb wieloletni, mogący żyć 10-15 lat. Głównie pasożyt atakujący żywe drzewa. Wywołuje białą zgniliznę drewna. Jest niejadalny.

Inne nazwy - dawniej pocięte na plasterki i dobrze wysuszone owocniki wykorzystywane były do sporządzania tzw. hubek do rozniecania ognia za pomocą krzesiwa. Stąd pochodzą nazwy huba ogniowa, czyreń ogniowy, żagiew ogniowa, żagiew płomienna i czyr ogniowy.


Literatura:

Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda- Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa PWRiL '85r

Budowa
Typ grzybarurki
Występowanie
Podłożedrewno
Pora występowaniajesień, lato, wiosna, zima
Inne
Zastosowanieniejadalny
Odwiedzin profilu grzyba: 4360