koźlarz puchaty

Leccinum albostipitatum den Bakker & Noordel., Persoonia 18(4): 536 (2005)

Jadalny
koźlarz puchaty (Leccinum albostipitatum) koźlarz puchaty (Leccinum albostipitatum) koźlarz puchaty (Leccinum albostipitatum) koźlarz puchaty (Leccinum albostipitatum) koźlarz puchaty (Leccinum albostipitatum)
Ascomycota workowce
Basidiomycota podstawczaki
Agaricomycetes pieczarniaki
Agaricales pieczarkowce
Atheliales błonkowce
Auriculariales uszakowce
Boletales borowikowce
Amylocorticiaceae
Coniophoraceae gnilicowate
Diplocystidiaceae
Gastrosporiaceae
Gomphidiaceae klejówkowate
Gyroporaceae piaskowcowate
Hygrophoropsidaceae lisówkowate
Paxillaceae krowiakowate
Rhizopogonaceae piestrówkowate
Sclerodermataceae tęgoskórowate
Sclerogastraceae
Serpulaceae
Suillaceae maślakowate
Tapinellaceae Ponurnikowate
Cantharellales pieprznikowce
Corticiales
Geastrales gwiazdoszowce
Gloeophyllales niszczycowce
Gomphales siatkolistowce
Hymenochaetales szczecinkowce
Hysterangiales
Incertae sedis o niepewnej pozycji
Phallales sromotnikowce
Polyporales żagwiowce
Russulales gołąbkowce
Sebacinales
Thelephorales chropiatkowce
Trechisporales
nieprzypisany
Atractiellomycetes
Dacrymycetes łzawniaki
Exobasidiomycetes
Microbotryomycetes
Pucciniomycetes Rdze
Tremellomycetes trzęsaki
Ustilaginomycetes głowniaki
Myxomycetes
Myxomycota śluzorośla
Oomycota
Zygomycota
nieprzypisany
Opis

Owocnik - od 40-150 mm średnicy, kolor czerwonopomarańczowy, pomarańczowobrązowy do ciemnoczerwonego. Początkowo półkulisty, potem wypukły i w końcu rozpostarty. Powierzchnia sucha, lekko zamszowa.

Rurki 7-30 mm długości, początkowo białawe, potem trochę szarooliwkowe i szarożółte.

Pory są małe, okrągłe,w podobnych kolorach jak rurki.

 

Trzon- barwy białawej, pokryty drobnymi kosmkami.Młody jest pękaty, później cylindryczny , zwężający się ku szczytowi.

Miąższ -białawy z fioletowobrązowym odcieniem, w dole zielonkawy.  Smak i zapach przyjemny, łagodny. Po przecięciu lekko niebieszcze

Wysyp zarodników - oliwkowy, oliwkowobrązowy

Występowanie - lasy liściaste, pod osikami, od czerwca do listopada.

Zastosowanie - jadalny

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Inne nazwy
Synonimy łacińskie:Leccinum populinum , Leccinum rufum
Budowa
Typ grzybarurki
Hymenofor
Kolor hymenoforubiaławy, żółtooliwkowy, szarawy, szarobrązowy
Kolor wysypuoliwkowy, oliwkowobrązowy
Kapelusz
Kolor kapeluszaczerwony, pomarańczowy
Kolor miąższubiaławy, brudnobiały, bladobrązowy, fioletowobrązowy
Kolor przebarwień miąższuniebieski, niebieskawy
Ksztalt kapeluszapółkulisty, wypukły, rozpostarty
Mleczkobrak
Powierzchnia kapeluszazamszowa
Trzon
Kolor trzonubiaławy
Ksztalt trzonucylindryczny, pękaty, ze szczytem zwężonym
Pierscieńbrak
Podstawa trzonubrak pochwy
Powierzchnia trzonukosmkowata
Przekroj trzonupełny
Typ trzonucentralny
Występowanie
Mikoryza z drzewamiTopola osika
Podłożegleba
Siedliskolasy lisciaste
Sposob odżywianiasymbiont(mikoryza)
Pora występowanialato, jesień
Prawo
Dopuszczony do obrotuTak
Inne
Smakłagodny
Zastosowaniejadalny II smaczny
Zapachprzyjemny
Odwiedzin profilu grzyba: 3714