muchomor białożółtawy

Amanita eliae Quél., Mém. Soc. Émul. Montbéliard, Sér. 2 5: 230 (1872)

Trujacy
muchomor białożółtawy (Amanita eliae) muchomor białożółtawy (Amanita eliae)
Ascomycota workowce
Basidiomycota podstawczaki
Agaricomycetes pieczarniaki
Agaricales pieczarkowce
Agaricaceae pieczarkowate
Bolbitiaceae gnojankowate
Clavariaceae goździeńcowate
Cortinariaceae zasłonakowate
Cyphellaceae kielisznikowate
Entolomataceae dzwonkówkowate
Fistulinaceae ozorkowate
Hydnangiaceae piestróweczkowate
Hygrophoraceae wodnichowate
Incertæ sedis o niepewnej pozycji
Inocybaceae strzępiakowate
Lyophyllaceae
Marasmiaceae twardzioszkowate
Mycenaceae grzybówkowate
Niaceae
Omphalotaceae
Physalacriaceae
Pleurotaceae boczniakowate
Pluteaceae łuskowcowate
Porotheleaceae
Psathyrellaceae kruchaweczkowate
Pterulaceae piórniczkowate
Schizophyllaceae rozszczepkowate
Stephanosporaceae
Strophariaceae pierścieniakowate
Tricholomataceae gąskowate
Typhulaceae pałecznicowate
Atheliales błonkowce
Auriculariales uszakowce
Boletales borowikowce
Cantharellales pieprznikowce
Corticiales
Geastrales gwiazdoszowce
Gloeophyllales niszczycowce
Gomphales siatkolistowce
Hymenochaetales szczecinkowce
Hysterangiales
Incertae sedis o niepewnej pozycji
Phallales sromotnikowce
Polyporales żagwiowce
Russulales gołąbkowce
Sebacinales
Thelephorales chropiatkowce
Trechisporales
nieprzypisany
Atractiellomycetes
Dacrymycetes łzawniaki
Exobasidiomycetes
Microbotryomycetes
Pucciniomycetes Rdze
Tremellomycetes trzęsaki
Ustilaginomycetes głowniaki
Myxomycetes
Myxomycota śluzorośla
Oomycota
Zygomycota
nieprzypisany
Opis

Kapelusz- początkowo kulisty, z czasem łukowaty do płaskiego, średnicy 4-9cm, barwy- środkiem ochrowy z odcieniem łososiowatym do jasnobrązowego brzegiem bledszy. Młody owocnik pokryty białą osnówką, która szybko rozrywa się na strzępy. Brzeg ostry i karbowany.

Blaszki- białe, szerokie i wolne.

Trzon- nieproporcjonalnie wysoki 8-13cm i do 1-2cm grubości, walcowaty, za młodu pełny na starość pusty, nad pierścieniem na białawym do brązowawego tle białawe plamki, poniżej biało włókienkowaty. Dołem mała bulwa głęboko osadzona w podłożu.

Pierścień- barwy białawej, błoniasty, obwisły.

Miąższ- barwy białawej, cienki, w kapeluszu żółtawy, zapach grzybowy, smak stęchlizny. Zastosowanie- niejadalny.

Występowanie- rzadki, w lasach liściastych i mieszanych, zwłaszcza pod bukami i dębami, na kwaśnych glebach.

Uwagi- zjedzony może wywoływać zatrucia pokarmowe.

Gatunki podobne- ze względu na stosunkowo długi trzon nie do pomylenia z innymi gatunkami

Budowa
Typ grzybablaszki
Hymenofor
Kolor hymenoforubiały, białawy
Kolor wysypubiały
Ostrze blaszekgładkie
Typ blaszekwolne, szeroko przerośnięte
Kapelusz
Kolor kapeluszabeżowobrązowy, jasnobrązowy
Kolor miąższubiały, białawy
Kolor przebarwień miąższubrak
Ksztalt kapeluszakulisty, wypukły, rozpostarty
Mleczkobrak
Powierzchnia kapeluszaz łatkami
Trzon
Kolor trzonubiaławy, brązowy, bladobrązowy
Ksztalt trzonucylindryczny, bulwiasty, ze szczytem zwężonym
Pierscieńzwisający
Podstawa trzonuz wolną pochwą
Powierzchnia trzonuwłóknisto-łuseczkowata
Przekroj trzonupusty
Typ trzonucentralny
Występowanie
Mikoryza z drzewamiBuk zwyczajny, Dąb szypułkowy, Dąb bezszypułkowy, Dąb omszony
Podłożegleba
Siedliskolasy lisciaste, lasy mieszane
Sposob odżywianiasymbiont(mikoryza)
Pora występowanialato, jesień
Prawo
Status na czerwonej liścieR - rzadkie
Inne
Zastosowanietrujący
Zapachgrzybowy, brak/nieokreślony
Odwiedzin profilu grzyba: 1685